Lion


Warning: Missing argument 2 for wpdb::prepare(), called in C:\inetpub\vhosts\aniekbacker.nl\httpdocs\wp-content\plugins\nextgen-gallery\lib\tags.php on line 318 and defined in C:\inetpub\vhosts\aniekbacker.nl\httpdocs\wp-includes\wp-db.php on line 1154

Na een hoop pogingen en een hoop koude lange nachten met veel werk hebben we onze Ngala niet gevonden. We hebben het geprobeerd met lokaas en een geweldig geluid van een stervende wildebeest. En we hebben ook echt alle leeuwen van het reservaat in 5 dagen tijd gezien (Zelfs onze Big Boy, 15+ jarige Ngala). We hebben ze zien vechten, mating,roaring etc etc! De sightings waren geweldig maar we waren allemaal best wel teleurgesteld dat we onze Ngala niet hebben gevonden.
De eerste nacht hebben we 2 impala’s gebruikt als aas, de tweede nacht een kudu en een warthog, en zo gaan we nog wel even door. Het was op de derde nacht echt geweldig om Big Boy voor het eerst te zien! Hij is echt geweldig en echt een legende!
En natuurlijk de volgende dag dat wij hadden opgegeven hadden hebben de Ngala een Njari gedood.. We dachten echt WTF…?! Zijn ze nogsteeeds niet vol na al het aas dat we aan hun hebben gegeven? We zijn ze toen nog een keertje op wezen zoeken en ze konden niet eens opkijken zo vol waren ze. Ze lagen echt zwaar te ademen met een buik zo rond als een balletje! ;p

Oke sorry mensjes, we gaan nu voor mijn verjaardag een sun downer doen by the river!! ^^ Ze zijn hier zo lief voor mij en heb hier echt hele goede nieuwe vrienden gemaakt die ik ook nooit zal vergeten! Dus een mededeling voor jullie, dit is mijn thuis!

Snares?!!!!


Warning: Missing argument 2 for wpdb::prepare(), called in C:\inetpub\vhosts\aniekbacker.nl\httpdocs\wp-content\plugins\nextgen-gallery\lib\tags.php on line 318 and defined in C:\inetpub\vhosts\aniekbacker.nl\httpdocs\wp-includes\wp-db.php on line 1154

Jeetje, het lijkt alsof alles hier in een keer gebeurt en ze ons geen pauze geven.. Craig is vandaag lang weg geweest om een leeuw te zoeken met een snare om zijn achterbeen. De snare zit al vrij diep.. Dus het is echt stressen en we hebben geen tijd te verliezen om zijn leven te redden. Helaas was het vanavond al te donker om de leeuw te verdoven en de snare te verwijderen.. Morgen gaan we dus de hele dag zoeken naar de leeuw, lokken hem met een paar dode impala’s, verdoven hem, jagen de andere leeuwen weg, verwijderen de snare en proberen de leeuw zo goed mogelijk te hechten en te helpen. Dit is het plan als het allemaal goed gaat. Als we de leeuw niet kunnen vinden komt er waarschijnlijk een helikopter.
Gelukkig hebben we een hele goede dierenarts: Dr. Peter Rogers. Een van de beste van heel zuid afrika!!
Ik probeer morgen te vertellen hoe het allemaal is gegaan.

Stu, stu en nog eens stu


Warning: Missing argument 2 for wpdb::prepare(), called in C:\inetpub\vhosts\aniekbacker.nl\httpdocs\wp-content\plugins\nextgen-gallery\lib\tags.php on line 318 and defined in C:\inetpub\vhosts\aniekbacker.nl\httpdocs\wp-includes\wp-db.php on line 1154

De afgelopen dagen ben ik veel in het kamp geweest. Ik heb voor de 2e x in 4 weken de heftige Paradise Flu te pakken gehad. Gelukkig was deze een stuk minder lang en ben ik nu weer bijna op en top!
Ondertussen is het hier ook echt heel warm geweest, dat komt omdat het nu echt heel erg koud is (25 graden met ijskoude wind en sneeuw rondom Johannesburg). En ik kan je vertellen dat koorts en 35 graden niet echt een pretje is!! Het enige voordeel van ziek zijn is dat je ‘veel’ werk kan doen op de computer, totdat je batterij van je laptop leeg is natuurlijk….

‘S nachts was het een hele dierentuin hier in het kamp. We zijn 2 keer overvallen door 6 honey badgers. En dan zeggen ze dat Honey Badgers solitaire dieren zijn……?! Wij hebben er hier 6 geteld en ze zaten IN de vriezer.. Ze hadden gewoon de deksel van de vriezer open gebogen en zijn erin gekropen om al ons eten op te eten.. Ze vonden ons vlees (Impala, Kudu, Nyala) en de garlic breads heel erg lekker, maar de gevroren groenten hebben ze naderhand weer uitgespuugd… Gewoon om ons het leven zuur te maken :p
Nadat ze ons 2 keer hebben overvallen besloten we om de vriezer helemaal dicht te timmeren en het zo zwaar te maken dat zij het in ieder geval niet meer open krijgen. Dit heeft ons bijna een hele dag gekost, maar nu is de vriezer ‘Honey Badger Proof’!! (En hebben wij gelukkig nog eten voor de rest van de week, anders was het echt honger lijen)

Vandaag hebben we een van mijn hele goede vriendinnen naar het vliegveld gebracht. Brittney was hier in totaal 2 maanden en in die tijd zijn we echt heel erg close geworden. Ze was mijn chalet maatje en we konden echt alles tegen elkaar vertellen. Helaas is ze vandaag weer naar amerika vertrokken en heb ik hier geen meiden meer om over meiden dingen te praten :p
Ik ga haar echt heel erg missen, maar ze zorgde ook voor een hele hoop problemen. Die zijn nu gelukkig allemaal opgelost en Craig is weer happy!!
Al mijn goede vriendinnetjes zijn nu weg, maar gelukkig heb ik nog wel 2 hele goede vriendjes hier in het kamp waar ik ook heel veel lol mee kan trappen in de avonden!! =D

Vanavond hebben we echt een speciale maaltijd (waarschijnlijk omdat Craig weer blij is). We hebben Kudu steak, JumJum!!, frietjes, sla, garlic bread en ik denk dat ik ook nog gevroren groenten zie staan.
Ik heb trouwens ontdekt dat een stoofpotje echt iets typisch afrikaans is. Ik geniet er echt geweldig van! Ik zou zeggen dat jullie allemaal een keertje een hasjee van Nyala moeten proberen, maar aangezien ze geen Nyala vlees in Europa verkopen zal ik jullie maar vertellen dat het echt geweldig smaakt!! ;p
We hebben nu bijna elke dag stu sinds de jacht van een paar weken geleden, we genieten er tot nu toe allemaal heel erg veel van!! Dat zal ik zeker meenemen vanuit zuid afrika!

Morgen is weer een neushoorn monitor dag. Helaas zijn de neushoorns allemaal verplaatst door een incident en gaan ze waarschijnlijk weer een nieuw territorium zoeken ergens in Balule. Dit is voor ons wel heel jammer, maar het is ook heel intressant om te zien hoe neushoorns reageren op een ongeluk als hetgeen wat afgelopen week is voorgevallen.

Maar nu eerst, koken!! Dat is mijn taak hier als bijna Staff Member =D

Waterholes it is!!


Warning: Missing argument 2 for wpdb::prepare(), called in C:\inetpub\vhosts\aniekbacker.nl\httpdocs\wp-content\plugins\nextgen-gallery\lib\tags.php on line 318 and defined in C:\inetpub\vhosts\aniekbacker.nl\httpdocs\wp-includes\wp-db.php on line 1154

Vanmorgen ben ik opgestaan met alweer een ziek lichaam.. Jeetje de paradise flu laat ons niet los..
Maar ik had heel erg veel zin in vandaag, het was eindelijk weer camera trap day!! Helaas moest ik de laaste keer missen omdat we plotseling naar Botswana vertrokken! Het was voor mij dus echt weer geweldig om mijn eigen project weer te doen.

Het was vandaag echt een geweldige warme dag, je kan nu echt merken dat we aan het eind van het droog seizoen zijn.
Ook hebben we onze nieuwe veldshirts gekregen die we moeten dragen in het veld. Dat staat natuurlijk een stuk professioneler, maar ze zijn wel echt warm!
We begonnen bij de Ngala dam, daar stonden we voor de verrassing genaamd olifanten bende te wachten. De terugkomst van de olifanten is geweldig, maar ze moeten wel van mijn camera trap afblijven…!! Ze hebben een van mijn camera traps helemaal gemold. Het lijkt alsof ze op de camera trap hebben gedanst en een feestje hebben gevierd! De lens zat diep in de trap en en waren echt gaten overal! Ze hebben zelfs de SD kaart die diep verstopt zit weten te mollen.. Dus een week geen foto’s van olifanten die daar zekerste weten waren :(
De olifanten schade was echt overal te zien, de bomen laten over de weg alsof het niet is. Het was stiekem wel heel erg leuk om te zien hoor (a).

Daarna Koorts dam, op die SD kaart stonden ook maar 2 foto’s.. De dag begon dus niet heel erg soepel..
Gelukkig was de rest van de dag wel heel erg goed en we hebben weer heel veel foto’s bij de rest van de waterholes! :) En verliepen zelfs de waterhole serveys als gegoten! We waren terug in kamp om 2 uur, zo snel hebben we het nog nooit gedaan! Het was vandaag dus een geweldige dag om weer een beetje uit te rusten en beter te worden!

Vandaag eten we heerlijke Nyala stu. We hebben veel wildvlees gekregen van een paar vorige jachten, impala, kudu en nyala. Dit is echt heerlijk vlees :) Zo vers heb je het echt nog nooit gehad, en dat proef je ;p
Een paar dagen geleden heb ik mijn eerste Kudu steaks gesneden, jeetje ik denk dat ik beter slager kan worden. Ik had er zoveel plezier in om alle spieren te ontdekken, hihi.

Lima <3


Warning: Missing argument 2 for wpdb::prepare(), called in C:\inetpub\vhosts\aniekbacker.nl\httpdocs\wp-content\plugins\nextgen-gallery\lib\tags.php on line 318 and defined in C:\inetpub\vhosts\aniekbacker.nl\httpdocs\wp-includes\wp-db.php on line 1154

Lima, je was geweldig! We gaan je echt heel erg missen tijdens onze velddagen. Je was nog zo jong en echt een van onze lievelingen. Hoe kan iemand jou verwarren met een wrattenzwijn, we zijn er nogsteeds heel erg geschokt over. Toen we jou zagen hebben we afscheid van je moeten nemen op en manier dat niemand ooit afscheid zou kunnen nemen. Het was een vreselijk beeld.
We hopen dat je rust hebt gevonden en niet hebt hoeven lijden van ons vreselijke menselijke ras lieve Lima.

Helaas kan ik niet openbaar vertellen wie of wat Lima was, maar ze was echt een schatje die we echt gaan missen. Lima rust zacht <3

Botswana!!! (Deel 2)


Warning: Missing argument 2 for wpdb::prepare(), called in C:\inetpub\vhosts\aniekbacker.nl\httpdocs\wp-content\plugins\nextgen-gallery\lib\tags.php on line 318 and defined in C:\inetpub\vhosts\aniekbacker.nl\httpdocs\wp-includes\wp-db.php on line 1154

Vandaag was de dag van de Mokoro tocht door de Okavango!!
We zijn al de geluiden van de stad niet meer gewend en hebben dus allemaal niet kunnen slapen door de kraaiende hanen en de toeterende vrachtwagens. Gelukkig hadden we allemaal wel heel veel zin in die dag en kregen we daar voldoende energie uit 
Als eerste keken we heel erg uit naar het ontbijt van de lodge (dit was all inclusive). Dus we hebben ons krom gegeten aan pannekoeken en de full english breakfast, echt geweldig om weer eens zoveel te eten zonder aan andere te hoeven denken (a) hihi. Toen snel naar de auto gesjeesd, deze was echt massive!! De auto heette Roberta en was minimaal 2x zo groot als onze game viewers. Het was echt geweldig om in dat monster te rijden! (Het enige minpunt was de 1,5 uur durende trip door het dorp met een snelheid waarvan je bijna bevroor, de wind sneed, zo koud! Wel veel van het dorp gezien!) Eenmaal in de Okavango zelf was het echt geweldig als bioloog zijnde. We zijn nu zo goed getraind hier dat we alle animal tracks weten te herkennen, we konden elkaar echt jaloers maken! We zagen tracks van echt bijna alle dieren, luipaard, olifanten, leeuwen, hyena’s etc etc). Jeetje daar krijg je echt kippenvel van, zoveel dieren die hier leven. De toch naar de Mokoro’s door de Okavango was ook echt geweldig mooi, de natuur is zoveel anders en de bruggetjes waarover je moet rijden zijn echt krakkemikkige bruggetjes over water. Elke keer als we zo’n bruggetje passeerde vroegen we ons af of de bruggetjes ons wel zouden houden :p. Maar het was echt, hoe dieper we in de Okavango kwamen, hoe mooier het werd!
Toen we bij de plek aankwamen waar we in de Mokoro’s konden klimmen waren we echt verbluft, zo mooi! Het eerste dier dat we zagen was een mega grootte pelikaan en later 4 hippo’s waar we langs moesten varen, jeetje dat was spannend! De Mokoro’s waren ook redelijk krakkemikkig, maar geweldig. Het was in het begin heel raar om je balans te moeten houden tegelijkertijd dat iemand jouw bootje met een stok voor probeerde te duwen. Tijdens de toch hebben we echt van alles genoten, de natuur de dieren en de geluiden, jeetje echt geweldig! Dit is echt iets wat ik iedereen aan zou raadden om te doen!
Op een gegeven moment zagen we een bachelor herd van olifanten. We mochten toen uit het bootje om nar de olifanten te kijken, dat was voor mij echt geweldig!! Mijn eerste olifanten in de Okavango!! Het waren een paar prachtige bullen met hele mooie grote tusks! Daarna weer snel in de Mokoro om een ander punt te zien om de olifanten nog een keertje te zien. Toen we een andere mooie spot gevonden hadden mochten we in de Mokoro gaan staan, dit was echt heel erg spannend! Probeer maar eens om met 3 mensen in een smal houten bootje te gaan staan en foto’s te maken door je lens, jeetje zeg, wat is het moeilijk om je evenwicht te bewaren tijdens die activiteit! Maar genoten hebben we!
Even later kwamen we door een heel dicht begroeid stuk met riet van een paar meter hoog. Dat was zo imponerend, geweldig. En het stuk waar wij met de Mokoro doorheen konden was ook zo smal, dat was echt heel erg knap van de Mokoro bestuurder! We hebben er schitterende foto’s van kunnen maken!
Op een gegeven moment hadden we onze bush wandeling met de Mokoro bestuurders. Zij bleken echt de slechtste gidsen ooit te zijn, dat is natuurlijk ook wel heel moeilijk omdat wij meer van de bush afwisten dan zij. Maar ze deden hun uiterste best!! Redelijk in het begin liepen we langs een bosje en toen Alex en ik daar langs liepen rende er ineens een Afrikaanse wilde kat uit, we schrokken ons echt een ongeluk! Dat verwachtte we echt niet, maar het was onze beste sighting van een Afrikaanse wilde kat ooit! En halverwege zagen we nog een giraffe, warthogs en prachtige vogels (African Fish Eagle). De natuur is ook echt zo anders, het is vlakker en met een stuk minder bomen. Maar als er bomen zijn, zijn ze ook echt zo indrukwekkend!
Na 2 uur wandelen hadden we lunch en gingen we weer in de Mokoro terug richting het startpunt. Op de terugweg zagen we weer 2 bullen, deze waren echt zo dichtbij, ongelofelijk! (we mochten weer in de Mokoro staan om foto’s te maken) Dat was denk ik mijn beste sighting van de olifantjes in de Okavango. Ze waren nieuwsgierig en probeerde ons te ruiken, maar waren tegelijkertijd ook heel alert. Ze stonden tot hun middel in het water, dus om weg te rennen koste hun ook veel energie. Waarschijnlijk zouden ze ons sneller aanvallen dan iets anders, dus snel weer verder om geen stress te veroorzaken.
Even later kwamen we langs een stuk waar we echt van nog geen 10 meter afstand een hele hoop luidruchtige hippo geluiden hoorde. Dat is ook echt imposant zeg, ze waren zo dichtbij en wij zijn zo kwetsbaar in de Mokoro’s, dus snel verder!!
De rest van de toch was echt geweldig, je kan er echt geen genoeg van krijgen. Overal waar je kijkt is het schitterend! Tot het punt waar we bijna bij het eindpunt waren, daar waren de 4 hippo’s weer… Dit keer waren ze een stuk dichter bij en maakte ze wat meer geluid. De Mokoro bestuurders waren zelfs een beetje nerveus en vaarde plotseling een stukje sneller als normaal :p Dus helaas ook wat sneller bij het eindpunt. Maar het was al bij al een geweldige ervaring!
Een ander mooi stuk stond ons ook nog te wachten, de tocht in Roberta terug naar Audi Camp. Toen heb ik heel erg veel foto’s gemaakt.
Eenmaal terug in de lodge hadden we een kamer in het huis gehuurd, dus was goedkoper voor 4 personen. En hadden we een heerlijke lauwe tot koude douche! En daarna rechtstreeks naar het restaurant en geweldige spaghetti gehad! Ook hadden we die avond Bob gevonden en met hem over Craig gepraat terwijl we een biertje dronken, dat was echt heel erg grappig. We zijn die avond vroeg naar bed gegaan, we waren zo moe door al de dingen die we die dag gezien hadden. We besloten om de volgende dag via Nata terug te gaan naar de Kwa Nokeng lodge om de volgende dag vroeg weer terug naar Hoedspruit te gaan!

De volgende morgen waren we allemaal heel erg uitgerust en klaar voor een volgende lange reis.
De koeien waren weer overal en testen onze zenuwen. Tijdens de tocht waren er overal mond en klauwzeer stops en moesten we door een of andere vloeistof rijden en onze schoenen schoonmaken. Maar het was echt heel raar, want dat water was waarschijnlijk viezer als de rest, maar ja het is Afrika hé.. We zijn ook door het Makgadikgadi Reserve gereden en een hoop struisvogels en een giraffe gezien, helaas geen olifantjes..
Ook hebben we echt heel erg veel Boabab bomen gezien, die zijn ook echt gigantisch! En heel bijzonder om te zien.
Eenmaal in Nata besloten we om daar wat te eten en om verder te rijden. Het was ook echt een plekje waar je geen Nederlanders verwacht, maar wat denk je, natuurlijk zijn daar ook Nederlanders te vinden… Dus ik ben snel weer verder gereden naar Martin’s Drift. Onderweg kwamen we weer een politie tegen die mij aan heeft gehouden in het kleinste dorpje ooit omdat ik te snel zou rijden, dat was dus niet waar, maar ik ga de politie daar niet tegen spreken. Dus uiteindelijk moest ik met de ‘baas’ praten en overleggen wat we moesten doen. Het zou 600 pula kosten, maar ik had geen contant geld bij me en ik had een heel verhaal opgehangen tegen de politie agent over wat er waarschijnlijk gebeurt was en uiteindelijk mocht ik gaan zonder iets te hoeven doen. Dus snel weggereden en daarna zo op de weg gelet. Elke keer als ik iets zag staan langs de weg reed ik een stuk langzamer als de toegestane snelheid, just in case if..!!
Op een gegeven moment kwamen we in Francistown aan, dit is een hele grote stad met verkeer waar je echt helemaal niks van snapt. Gelukkig was ik de juiste persoon om dit te doen, want ik was de enige die rustig bleef als we in een stad moesten rijden met een schakel auto (ik was de enigste die echt gewend was om in een schakel bak te rijden). Maar we hebben het gered zonder beschoten te worden :p De tocht naar de Kwa Nokeng lodge verliep verder heel erg goed, ik geniet er echt van om te rijden, zelfs aan de verkeerde kant van de weg in een land die we allemaal niet kennen. Het was heerlijk om daar te rijden!
Eenmaal in de lodge hadden we weer een zelfde soort van tent als we de eerste nacht hadden, maar met een nog mooier uitzicht over de rivier met bushbokkies en hippo’s aan de andere kant van de rivier! We hadden bij de benzine station wat rum gekocht om de laatste avond in Botswana te vieren. Het was echt heel erg gezellig en we waren echt met de juiste mensen! We besloten ook om eten in de lodge te nemen, het was een best wel zielig buffet, maar we hadden allemaal genoeg rum op om er niets om te geven. Uiteindelijk probeerde we in de verkeerde tent te klimmen waar dus mensen in sliepen, oeps.. Dat was een grote vergissing! En toen we onze tent hadden gevonden hebben we echt nog heel erg lang over onze geweldige trip door Botswana gesproken. Het was zo mooi en gezellig en we genoten zo veel! Dus we komen allemaal nog een keertje samen terug om het nog eens over te doen!

De volgende dag stonden we al om half 7 bij de grens, aangezien we nog 7 uur te rijden hadden en we om 3 uur in hoedspruit moesten zijn.
Bij de grens zagen we ons eerste probleem, onze visa’s werden niet verlengd… Dat was ons hele doel van deze trip.. Dat was dus echt een tegenvaller. Het kwam door een verandering in de wet.. De man vertelde ons dat we binnen 7 dagen naar het ministerie van binnenlandse zaken moesten gaan in Phalaborwa. Alex en ik waren op dat moment zo gestrest dat we met Craig alles besproken hadden en uiteindelijk besloten hadden om dezelfde dag naar Phalaborwa te gaan om te proberen om alles op orde te krijgen en de auto dan maar een dag langer te huren..
De reis verliep verder verrassend goed (op sommige stukken van Jose na, die ons telkens een hart aanval probeerde te bezorgen) en we hebben nog wel kunnen genieten van de prachtige stukken in Zuid Afrika. We waren al vrij snel in Phalaborwa, daar was het moment van de waarheid. Onze visa’s proberen te verlengen. Natuurlijk waren die vrouwtjes in het kantoor heel erg moeilijk aan het doen en waren ze aan het zeuren over waarom we nu pas kwamen. Uiteindelijk vertelde ze ons wat we allemaal moesten hebben en moesten we de volgende dag terug komen. Daar waren we beide wel blij mee, maar we waren ook wel heel erg gestrest door dit gebeuren.
Eenmaal terug in Hoedspruit waren we heel erg blij om Stefan weer te zien. Hij vertelde ons alles wat er in kamp gebeurt was, daar waren we allemaal heel erg jaloers op! De olifanten waren in kamp, de leeuwen hadden een kill gemaakt naast Craig’s caravan etc etc. Maar we waren wel heel blij voor hun!
Daarna snel weer naar kamp om al onze papieren op orde te maken. En ons voor te bereiden op de volgende dag in Phalaborwa.
Hoe geweldig onze trip ook was, het voelde echt als thuiskomen toen we weer in Paradise camp waren. Pff wat ga ik deze plek missen en al mijn nieuwe geweldige vrienden!

In phalaborwa ging het de volgende dag allemaal best wel heel erg goed. We hadden die morgen wel veel stress om al onze papieren uit te printen, we moesten eerste naar Hoedspruit om de papieren te printen en daarna weer langs de gate om naar Phalaborwa te gaan en alles te regelen. Dat duurde nog geen uur en we konden weer terug naar huis met onze brieven waarmee we weer zonder problemen de grens over kunnen!!  We waren allebei echt zo geweldig blij dat we het voor elkaar hadden met minder gezeik als de vorige dag. We besloten dus om die avond een feestje te bouwen om onze legaliteit in Zuid Afrika te vieren.
Dezelfde avond gebeurde er iets verschrikkelijks waar ik nu nog niks over kan vertellen. Helaas heeft dit ons feestje vreselijk verstoort en hebben we het uit moeten stellen naar een wat geschikter moment. Want de volgende dagen zou het nog heel veel impact hebben. Ik zal dit verhaal vertellen als het een gepast moment is, of in ieder geval om het op deze blog te plaatsen is nog niet mogelijk vanwege pers etc.
Natuurlijk als er iets goeds gebeurt moet er ook iets tegen over staan zullen we maar zeggen.
Maar al met al, Botswana was geweldig!!!! En ik kom zeker terug naar dit schitterende land!

Botswana!!! (Deel 1)


Warning: Missing argument 2 for wpdb::prepare(), called in C:\inetpub\vhosts\aniekbacker.nl\httpdocs\wp-content\plugins\nextgen-gallery\lib\tags.php on line 318 and defined in C:\inetpub\vhosts\aniekbacker.nl\httpdocs\wp-includes\wp-db.php on line 1154

Ik heb weer een heel nieuw avontuur meegemaakt! Het begon als volgt, ik moest iets doen om mijn visum te verlengen en het is makkelijker om naar het buitenland te gaan en je krijgt dan een nieuw visum als je weer terug komt in Zuid Afrika. Dit is de reden dat wij met zijn 4e besloten om een nieuw avontuur in te gaan. Ik en Alex hadden een nieuw visum nodig en Brittney en José besloten om ook naar het schitterende Botswana mee te gaan. We hebben voor Botswana gekozen omdat dit het makkelijkste en mooiste land is om heen te gaan. Het was allemaal heel erg abrupt, we praatte er donderdag over om naar het buitenland te gaan en hebben een hoop over transport opgezocht. De enige oplossing was om een auto te huren en zelf door Botswana te touren. De volgende ochtend hebben we dus een huur maatschappij gebeld en die hadden alleen een auto diezelfde dag voor ons voor de komende 5 dagen. We besloten dus om dat te doen! Dit was om half 9 ’s morgens. Toen besloten we om diezelfde dag te gaan. Daarna moesten we snel uitrekenen waar we heen wouden gaan en hoeveel uren het zou kosten om daar voor het donker aan te komen. Eerst wouden we naar een dorpje in Botswana genaamd Zanzibar gaan, omdat de olifanten via die grens Botswana ingaan vanuit het Kruger Park. Maar helaas sloot die grens al om 4 uur en gingen we dat niet halen. De dichtstbijzijnde grens na Zanzibar was Martin’s Drift (of Groblersbrug), die grens overgang sloot om 10 uur, dat was een stuk beter en vlak bij de grens was ook een hele mooie lodge die aan de LImpopo rivier licht, daar besloten we om heen te gaan! We hadden alles uitgerekend en snel alles ingepakt om op weg naar Phalaborwa te gaan om de auto op te halen. We vertrokken vanuit Paradise om 10 uur om rond 12 uur in Phalaborwa te zijn en om voor het donker bij de grens overgang te zijn. Alleen de reis naar de Gate van Balule was al geweldig! We konden eindelijk weer een tocht in Spartacus maken, onze V8 landrover die echt geweldig klinkt. Daarna bracht Craig ons in de Colt naar Phalaborwa, naar onze huur auto. Onderweg naar Phalaborwa zagen we een groot wildvuur in Olifants North, gelukkig onder controle en konden wij verder.
Iedereen was heel erg nerveus ondertussen aangezien het allemaal zo snel besloten werd. Maar we hadden er allemaal heel erg veel zin in en we vraagde aan Craig alle plekken waar we mogelijk heen zouden kunnen. We waren het allemaal met elkaar eens om naar de Okavango te gaan en mogelijk ook naar de Zout Pannen. Craig had ons in die tijd alles verteld over waar we heen moesten gaan en welke goedkope lodge etc etc. We besloten om naar Maun (in de Okavango) en Nata (in de zout pannen) te gaan. Dat zou wel een lange reis zijn, maar we zouden zo veel mogelijk in onze tijd van Botswana zien. En we waren met z’n 4e, dus het zou allemaal niet te duur zijn!
Eenmaal in de stad was het een groot karwij om de huurmaatschappij te vinden, maar we komen er wel! Ondertussen stonden we allemaal te springen om naar Botswana te gaan! We kregen een witte Nissan Tiida, echt een hele fijne auto om lange afstanden in te rijden hebben we gemerkt!
En toen was het moment aangebroken om op onze eigen benen op reis te gaan en onze lange tocht naar de grens (Martin’s Drift) te rijden (aan de verkeerde kant van de weg).
Ik begon het eerste stuk met rijden en we waren al verdwaald op het eerste stuk, Phalaborwa uitkomen… Daar verloren we al 20 minuten denk ik :p Het was wel echt heel erg leuk om aan de linkerkant van de weg te rijden, maar we moesten wel telkens heel erg goed nadenken wat de regels zijn en om aan de linkerkant te blijven. Uiteindelijk zijn we op de R71 gekomen naar Tzaneen en volgde we die weg naar Polokwane. We hadden een schitterende toch door de bergen waar we heel veel wildvuren hebben gezien, dat was wat minder. In Polokwane stopte we om wat eten te komen en begon José met zijn stuk om te rijden.
By the way, het verkeer in Afrika is echt heel erg raar! Volgens mij zijn er geen regels of veranderen ze de regels telkens.
José heeft ons een paar keer een hartaanval bezorgd door met meer dan 100 km/u van het asfalt op de gravel te rijden en bijna de controle over het stuur te verliezen. Daarna toeterde hij ook nog in Mokopane naar een zwarte man omdat hij een beetje gestresst was. Helaas is dat best wel een doodvonnis in een Jiggaboo stad als dit. Gelukkig deed niemand iets. Even later waren we verdwaald op de snelweg en moesten we terug naar Mokopane, oftewel hell, om de weg naar Groblersbrug te vinden. Dit was een hele slechte weg maar we komen er wel! Het enige was dat het al donker begon te worden en we hadden nogsteeds 180 km te gaan. Ze hebben hier echt schitterende plaats namen: Limburg, Luxemburg, Sherwood etc etc!
Na een lange tocht in het donker kwamen we bij de grens aan, dit was ook echt heel erg spannend. We wisten allemaal niet wat ons te wachten stond. Het was echt een heel proces met een hele hoop stempels en een hele hoop verschillende mensen. De grens naar Botswana was zelfs nog chaotischer, maar we zijn er allemaal gekomen! 
Daarna de zoektocht naar de Kwa Nokeng Lodge in het donker, dat duurde even met een grote verdwaaltocht. Het was echt in de middle of Nowhere en gelukkig hadden ze plek voor ons. We kregen een grote ‘tent/chalet’ waar 4 bedden instonden, een apart gedeelte met douche en toilet en een gedeelte met een schitterend uitzicht over de Limpopo rivier! We hebben allemaal echt heel erg genoten die avond, het was wel heel erg koud naast de rivier en heel veel muggen. Toen we eenmaal gesettled waren hebben we heerlijk sandwiches gemaakt met ham, kaas en avocado samen met wat wortels en appels. Die avond hebben we gemerkt hoe uncivilised we zijn op het moment.. De resten van de appels en wortels gooide we in de rivier voor de hippo’s en gebruikte 1 mes om alles te snijden en te doen. We zijn niet meer gewend aan de luxe van thuis, zoals warm water, schone kleren, en een fatsoenlijke chalet :p Het was geweldig om dat te ervaren! Vanaf nu zijn we echte mensen van de bush! Toen we klaar waren met eten gingen we allemaal al snel slapen aangezien we een lange toch achter de rug hadden. Helaas konden we allemaal niet slapen door al het verkeer dat door de grens overgang ging en we weten niet waarom er zoveel lawaai was de hele nacht. We hebben wel heerlijk naar de Jackals en de Hippo’s kunnen luisteren 

De volgende dag besloten we dat we niet zo heel erg vroeg hoefde op te staan (7 uur) om onze reis te vervolgen. We hadden een heerlijk langzaam ontbijt aan de limpopo rivier en besloten welke wegen we allemaal moesten nemen om in Nata (zout pannen) uit te komen om daar een nacht te blijven. Terwijl we dat aan het beslissen waren kwamen we een man tegen die we de vorige dag bij de grens controle hadden ontmoet. Hij wist heel erg goed de weg in Botswana en vertelde ons precies welke route we beter konden nemen zodat we ook eerder in Maun aan kwamen. Hij vertelde ons een weg via Mopipi en Rakops, dit is ook midden door de zoutpannen, maar een stuk korter naar Maun. We besloten dus om die weg te nemen en de nacht in Maun door te brengen, dit was uiteindelijk een heel goed plan! Ondertussen zagen we tijdens het ontbijt een paar afrikaanse fish eagels voorbij vliegen en hun geweldige geluiden maken!!
We waren allemaal zo enthousiast dat we zo snel mogelijk wouden vertrekken!
Als eerste stopte we bij het tankstation om onze tank vol te tanken na de lange tocht van gister. Hier stond een vrouwtje met boerewors rollen, echt heerlijk, zelfs om 9 uur in de morgen (a)
De rest van de reis was echt schitterend! En de radio was geweldig! Ze hebben in afrika een bush talk en in elk woord gebruiken ze een soort klik geluid. Het is heel raar om te horen, maar nog raarder om te spreken! We hebben er wel om kunnen lachen.
In de zout pannen was het echt geweldig! Er waren overal een soort van stof/zout tornado’s die echt gigantisch waren. Ik heb echt mijn ogen uitgekeken en natuurlijk heel veel foto’s gemaakt!
Verder hebben we overal heel veel paarden, geiten, koeien, ezels en prickly pears gezien! Die moet je echt goed proberen te ontwijken, want die dieren kijken niet eens en steken een snelweg over zonder stoppen of twijfel! :o En om de wegen nog mooier te maken zijn er ook nog een hele hoop gaten in de weg die je moet proberen te ontwijken!
Owja, in Rakops hebben we geprobeerd een tank station te vinden. Op de map stond aangegeven dat er een Shell tank station moest zijn, dus wij dachten, oh dat moet wel een mooie zijn of tenminste groot.. Maar wat is dit.. Er stonden 2 pompen echt in the middle of nowhere met 2 mensen op een stoeltje. We hadden geluk dat ze benzine hadden zeg, anders hadden we een groot probleem! Het was wel een hele leuke afrika ervaring!
Ietsjes later zijn we aangehouden door de politie omdat Alex het stopbord niet gezien had en dus niet stopte.. Oeps..!! Maar na veel gelul zijn we daar onderuit gekomen en konden we onze reis vervolgen 
Uiteindelijk zijn we redelijk vroeg bij onze lodge, de Audi Lodge, in Maun aangekomen en konden we genieten van het schitterende uitzicht daar over de Okavango. Daar hebben we allemaal heel erg van genoten en besloten we om maar meteen te gaan eten. Tijdens het eten kwamen er een paar soort van ‘speedboten’ voorbij voor een tocht door de Okavango, hier waren we echt jaloers op! Dat zouden we allemaal wel willen doen. Maar Craig had ons over iets veel beters verteld, een tocht door de Okavango met een Mokoro, een soort van houten kano. Na het eten hebben we deze toch geboekt en hebben ze onze tent laten zien en heb ik een schitterende sjaal gekocht in de Curio Shop van de lodge voor mijn verzameling. De tent was echt geweldig en simpel. Het bestond uit een simpele tent waar je in kan staan met 2 bedden en een lampje. Hoe blij wij kunnen zijn met zulke simpele dingen is echt geweldig :p Toen we eenmaal gesetteld waren zijn we naar de bar gegaan, want Craig had ons gesmst dat we een man genaamd ‘Ron’ of ‘Bob’ moesten vinden en met hem een ‘Black Mamba’ moesten drinken. Helaas hadden we Ron niet gevonden die nacht, maar Bob zou er de volgende dag zijn. Wel hebben we heerlijke shots gedronken daar (de shot menu lijst bestaat echt uit geweldige namen, dead donkey, spitting cobra, wild dog etc etc). De jongens begonnen met een Black Mamba en ik en Brittney met een Lechwe (Khalua met Amarula, een geweldige combinatie btw). Maar we waren allemaal heel erg moe, we werden lek gestoken door de muggen en de volgende dag hadden we de geweldige Mokoro tocht door de Okavango Delta!! Dus zijn we snel gaan slapen.

The Hunt…


Warning: Missing argument 2 for wpdb::prepare(), called in C:\inetpub\vhosts\aniekbacker.nl\httpdocs\wp-content\plugins\nextgen-gallery\lib\tags.php on line 318 and defined in C:\inetpub\vhosts\aniekbacker.nl\httpdocs\wp-includes\wp-db.php on line 1154

Vandaag was de dag van de buffel jacht. Of eigelijk begon het gister. Tim en Happy gingen gister al vroeg op zoek naar de kudde buffels voor de jacht van die dag. De klant was een duitse man en aangezien we dit jaar alleen maar op buffels jagen was de keus natuurlijk duidelijk. Helaas kon die man niet zo heel erg goed kiezen en duurde het uren voordat hij de juiste buffel gekozen had (het is een trofee jager, dus hij ging voor de hoorns). We jagen ook alleen maar op buffels ouder als 12 jaar zodat er de minste impact is op de kudde en de genetica.
Hij koos voor een buffel met hele platte hoorns, een beetje raar maarja, de klant is koning. Het ging alsvolgt, toen de jager de buffel had uitgekozen werden wij (de studenten) in de Enterprise achter gelaten en klom Craig in de auto van de jagers om ze mee te helpen en ervoor te zorgen dat ze de juiste buffel schoten. Het duurde en het duurde. Het enige wat wij konden horen was hetgeen wat via de radio besproken werd. Uiteindelijk was het zo laat op de dag (warmste punt van de dag) dat de buffels in de schaduw gingen liggen herkauwen, dus kon de buffel niet geschoten worden. Ze besloten om het later op de dag nog een keer te proberen als de buffels weer actief waren. En natuurlijk zul je zien dat ze toen de buffel die de klant wou de buffel niet konden vinden. Wij zaten toen al de hele dag in de auto te wachten en ons kapot te vervelen. En er gebeurde helemaal niets die dag aangezien het hier al vrij snel donker is en de jager heel erg zenuwachtig was en het eigelijk niet wou doen.
Wij hebben toen nog een kleine omweg genomen op weg naar huis en belandde midden in de kudde, echt schitterend! Het zijn net koeien die snuffelen in de lucht als je aan komt rijden en die op hol slaan om niets. Het was ook heel imposant om die grote stieren zo naast je auto te zien staan en als je je arm uit het raam steekt je de stieren kan aaien, zo dichtbij.
Die dag hebben we heel veel kunnen praten en denken hoe we een van de jongens in kamp het leven even zuur kunnen maken als dat hij het onze maakt. We besloten om zijn deur te vergrendelen met een stok even nadat hij naar bed zou gaan en de volgende ochtend dus niet uit zijn chalet kan komen, eindelijk rust dachten we! Het hielp voor even, want hij kon inderdaad de volgende ochtend zijn deur niet open krijgen. Alleen helaas vergat een van de jongens die zijn deur had vergrendeld zijn pet op de overloop van de chalet en waren we betrapt. Stuart (The Mong) kon dus makkelijk de deur uit zijn strip tillen aangezien de chalets niet heel erg sterk zijn, en hij was vrij. Wij hebben wel heel erg hard kunnen lachen!

Vandaag wou de jager het nog een keertje proberen, dus gingen wij weer vroeg op pad om de kudde te vinden. We vonden ze al vrij snel, omdat ze gewoon nog op dezelfde plek waren als gister. Maar op een wat meer open plek zodat het makkelijker was om de buffels te schieten. En natuurlijk konden we de buffel weer niet vinden en werden wij weer in de Enterprise achter gelaten. Dit keer duurde het gelukkig maar tot een uur of 12/1 toen we ineens 2 schoten hoorde. We wisten allemaal dat het gedaan was en we eindelijk verder konden in het proces. Wij studenten waren er allemaal bij om te leren en het te ervaren voor als wij ook in een baan als Craig zijn baan terecht komen.
Nadat de schoten gelost waren kwam Tim ons ophalen en reden we naar de plek toe waar het gebeurt was. Daar waren 5 stieren tegen de dode stier aan het vechten en hem helemaal aan het mollen. Blijkbaar was de stier die ze geschoten hadden een hele dominante stier en zag je meteen verandering in de hiërarchie tussen de andere stieren en de dode stier. Wij hebben de andere stieren uiteindelijk weggejaagd voordat ze onze buffel helemaal hadden gemold. De schade was gelukkig klein en we konden de stier van goed dichtbij onderzoeken, dat was heel erg interessant voor ons om te zien. Daarna moest de stier in een goede positie gebracht worden voor de fotoshoot met de jager etc. Dat is heel raar om te zien, waarom zou je willen poseren met een dood dier en daar dan ook nog eens zo trots op zijn?! Wij wisten het allemaal niet, maar de jagers waren heel erg aardig dus konden we ook gewoon over andere dingen met hun praten . Ze boden ons een heerlijk koud biertje aan om het te ‘vieren’. Vervolgens was het een hele karwij om de stier op een van de trucks te laden om hem naar een soort van slachthuis in het reservaat te brengen. Na een hoop geklungel was het eindelijk gelukt en konden we onze reis vervolgen.
Bij het slachthuis zouden ze de buffel ophangen en hem van zijn huid en hoorns ontdoen. Dit hebben wij maar deels gezien voordat we terug naar huis gingen.
Onderweg naar huis zagen we Ezulwini, Soshangane en 3 andere jongen stieren. Ik was zo blij om eindelijk mijn maatjes weer te zien en te zien met welke olifanten ze nou weer op zouden trekken. Dit keer waren het weer de aller jongste van het park, echt leuk om te zien hoe Ezulwini en Soshangane de jonkies dingen leren! Toen we de fantjes weer uit het oog verloren zijn we een heerlijk rondje rondom de Cambridge 7 dam gereden en zagen we echt een hoop dieren. De nijlpaard waarmee ik 3 weken geleden het water heb gedeeld om mijn data logger te plaatsten was nogsteeds in de dam. Die nijlpaard maakt ons het leven moeilijk op de vrijdagen, maar ook heel avontuurlijk! Ik kan nu tenminste zeggen dat ik bijna oog in oog heb gestaan met een nijlpaard en met hem het water heb gedeeld omdat andere jongens te bang waren dat hun schoenen vies werden… :p hihi
Later in kamp hebben we weer heerlijk gegeten en genoten van de warmte van het kampvuur! En om niet te vergeten, de maan is ook weer eindelijk terug na hem 3 weken niet gezien te hebben! Daar zijn we allemaal heel erg blij mee :p Nu hebben we eindelijk geen zaklamp meer nodig om onze chalets te vinden in de avond!

Ik zal nu al mijn andere verhalen die ik de afgelopen weken heb meegemaakt allemaal opschrijven en zo snel mogelijk plaatsen 

Rood en Oranje, maar alles behalve groen. Op naar het Nonwane House!!


Warning: Missing argument 2 for wpdb::prepare(), called in C:\inetpub\vhosts\aniekbacker.nl\httpdocs\wp-content\plugins\nextgen-gallery\lib\tags.php on line 318 and defined in C:\inetpub\vhosts\aniekbacker.nl\httpdocs\wp-includes\wp-db.php on line 1154

Vandaag zouden we aan alle auto’s werken bij de Wardens House, aangezien we maar 1 werkende auto hebben. Beide game viewers zijn al meer als een week kapot, dus het is moeilijk om veldwerk te doen. Al helemaal met zoveel mensen in een personen land rover op een warme kleverige dag.
Dus eenmaal bij de wardens house aangekomen begonnen we te werken aan ‘Spartacus’. Deze V8 game viewer, echt een prachtige landrover, heeft een probleem dat als we bergopwaarts gaan, de auto ineens stilvalt na 10 meter. Dat is een groot probleem in een heuvelachtig gebied als hier. We probeerde eerst op internet wat oplossingen te zoeken. En vervolgens moesten we de accelerator uit de auto verwijderen en daarin iets fixen. Toen we dat eenmaal wisten gingen de jongens daarmee aan de slag en kon ik mijn camera trap foto’s in Excel invoeren. Ik was net klaar met de vogels en olifanten van Cambridge 7 toen we op de radio hoorde dat Tim (de assistent Warden) een zwarte rookpluim zag in de richting van impalabos. Craig moest dus snel onderzoeken of het vuur in ons reservaat was. Na met veel mensen te hebben gesproken via de radio om zeker te zijn dat het in de OWNR was. Na een tijdje bleek het in de OWNR te zijn. Toen begon de stress allemaal…… Omdat Craig Warden is, betekent het dat hij verantwoordelijk is voor de management etc, dus ook een brand. Wij waren dus verantwoordelijk voor het blussen van die brand. Voordat we allemaal (Ik, Jose, Amy en Stuart) besefte wat er aan de hand was, gaf Craig ons aanwijzingen van wat we allemaal moesten doen en moesten voorbereiden.
Onze brandweerwagen is een Skorokoro (krakkebak auto) met 2 plekken voor personen voorin gevolgd door een grote open bak. Hierin stond de pomp met een grote water tank en heel veel verschillende slagen. We moesten dus snel de tank vullen met water. Dit gaf ons tijd om de rest van de voorbereidingen te treffen. We moesten veel plastic flessen vinden en vullen met water om uit te drinken. Drinkwater is heel er belangrijk in een situatie van brand. Ook moesten we de reserve brandstof tank vinden (voor de pomp), die konden we niet vinden…?! Vervolgens toen dat allemaal gedaan was raceten we met 6 mensen in de ‘Lazarus’ naar het Nonwane House. Op dat moment wist niemand nog waar de brand was en zagen we alleen een grote zwarte rookpluim. Het enige wat we gehoord hadden was ‘Kaja’ wat huis betekent in Zulu. Maar we raceten dus met meer dan 60 km/u door het park over elk heuveltje en rots. Elke keer als we een heuveltje tegen kwamen riep Craig “Hol don guys” en greep iedereen naar iets waar we ons aan vast konden houden om in de auto te blijven en vlogen we een meter in de lucht. Het was een spectavel, driftend door de bochten met ‘Lazarus’. En wetend dat Tim naar de brand racete met een traktor met 3 zware traktor banden achter zich om een brand barrière te maken. Ik kan je vertellen dat die 3 banden de grond niet geraakt hebben tijdens zijn rit, de banden vlogen in de lucht, zo snel ging de traktor.
Toen wij eenmaal bij de brand waren aangekomen moesten we zoeken naar de grootste bedreiging. Die hadden we snel gevonden, of althans dat dachten we. Het was aan de voorzijde van het huis en een groot gedeelte van de bosjes was al afgebrand. We waren bang dat het vuur zich aan die zijde verder zou verspreiden. We stopte dus daar aan de rand, gooide de fire beaters, de schep en de hark uit de auto en begonnen het brandende gras te doven en de smeulende stukken terug in het verbrande gebied te harken/scheppen. Het eerste moment dat ik de hark gebruikte brak de helft van de hark al af, jeetje ik was bang om de hele hark te mollen en de hark niet meer te kunnen gebruiken.
De auto met de pomp ging naar het stuk waar het nog het hardste brandde. De vlammen stegen op tot meer dan 2 meter. Het was verschrikkelijk om te zien! Maar toen we daar mee bezig waren begon het stuk links van het huis spontaan te branden. De vlammen waren hoger dan ik ze ooit gezien heb. Iedereen sjeeste daar dus heen in de angst dat we het niet zo snel onder controle konden krijgen. Gelukkig kwam op dat moment een tweede “brandweer wagen” vanuit een ander reservaat ons te hulp en kregen we dat vuur vrij snel onder controle. Ondertussen had ik het deel waar we begonnen onder controle gekregen en hoefde we ons daar niet zoveel zorgen meer over te maken. Op het moment dat ik het andere deel spontaan in vlammen op zag gaan, raasde de adrenaline door mijn lichaam en was ik zo gedreven om dat vuur zo snel mogelijk uit te krijgen. Ik sloeg en harte al de smeulende delen in het verbrande deel en zorgde ervoor dat het vuur zich in dat deel niet verder kon verspreiden. Terwijl ik dat aan het doen was kreeg ik een paar brandende kolen tussen mijn sandalen en mijn voeten, oei dat deed pijn, maar het heeft vrijwel geen schade aangericht aan mijn voeten . De zon scheen die dag heel hard, en toen ik klaar was met dat deel strompelde ik naar de brandweer truck om wat drinkwater te krijgen. De adrenaline hield me echt op de been! Vervolgens begonnen we met het blussen van de rest van het vuur. Het was zo raar om te zien hoe snel vuur zich kan verspreiden als het gras en de bomen zo droog zijn!
We hadden zo veel geluk dat naast het huis een reservoir was vol met water om onze tank telkens weer bij te vullen! Anders moesten we telkens terug naar de wardens house rijden om de tank te bullen. We zijn in totaal meer dan 6 uur bezig geweest met het doven en nablussen van de brand. Het was ver donken en het werd steeds moeilijker om de tank te vullen. En we werden allemaal helemaal gek van het geluid van de generator en het geluid van een van de jongens (Ik zal geen namen noemen, maar zijn bijnaam is ‘The Mong’). Ik en Jose waren echt zo zwart als roet! Of zoals ik zei “zo zwart als Simon”, dat is een van onze zwarte staff members.
We hadden niet eens tijd om ons schoon te maken en onze kleren op te halen voordat we onze taka-away pizza’s op gingen halen bij Three Bridges. De mensen daar boden aan dat we ons konden opfrissen in de keuken, maar we hadden al besloten om foto’s te maken als we terug waren. Dat hadden we dus gedaan, het was hilarisch! Later zijn we terug gegaan naar kamp en ging iedereen meteen naar bed, we waren zo moe! Helaas waaide het ’s nachts heel erg hard en was ik heel bang dat het vuur zich zou verspreiden. En de chalet waaide echt alle kanten op en het dak waaide bijna weg. De volgende ochtend was iedereen heel moe en nogsteeds even zwart. Wel hadden we een goed verhaal om met elkaar over te praten!

Foto’s


Warning: Missing argument 2 for wpdb::prepare(), called in C:\inetpub\vhosts\aniekbacker.nl\httpdocs\wp-content\plugins\nextgen-gallery\lib\tags.php on line 318 and defined in C:\inetpub\vhosts\aniekbacker.nl\httpdocs\wp-includes\wp-db.php on line 1154

Er staan weer veel nieuwe foto’s op de site!! ^^
Ik moet nog 2 folders en dan ben ik up to date! ;)